برای فاطمه
برای فاطمه(س)
تا زدی داغ غـــــمت بـر دل و پیشـــانی من
شـــــده ای باعث افشـــــای پریشــانی من
ســـر و دل را نه فـقط داغ تو مجروح نمود
بلکـــه شــد داغ غــمت باعث ویـرانی من
داغ عشق تو مگر کم به دلم زخـم گـــذاشت
که زدی داغ چنـــین عشق به پیشــانی من
رازم ار فاش نمیشــد چـه کسی داشـت خبر
ز من و عشـــق من و قصــه پنهـــانی من
دل مجــروح مــــرا کــس نتوانست نمـــــود
جز تو پیـوند به این بی ســرو سامانی من
چه مبارک سحری ای صــنم حسن و جمال
آمـــدی در مـــــلأ عـــام به مهمـــانی من
جان چراغان شده بهرت همه ای آیت حسن
که تـو بی پـرده بیـــائی بـه چــراغانی من
گردهی قـطره زدریا به شـهاب ازسرِ لــطف
گردد از فیض سـخن زنده غــزلخوانی من
صبح پنج شـــــنبه 24 آذر مــــاه 1367
مصادف با ایام شهادت حضرت فاطمه(س) خّرم شهر
این مرد که عاشق تو شد پیر شده است
